در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۶، سازمان بینالمللی کار (ILO) با تصویب کنوانسیون شماره ۱۹۳، نخستین چارچوب الزامآور جهانی برای حمایت از نیروی کار فعال در اقتصاد پلتفرمی و دیجیتال (گیگورکرها) را تصویب کرد. این سند بر این اصل تأکید دارد که مسئولیت شرکتها فراتر از رابطه سنتی کارگر-کارفرماست و الگوریتمها و پلتفرمها نیز باید در برابر حقوق نیروی کار پاسخگو باشند؛ از جمله با شفافسازی نحوه عملکرد سامانههای خودکاری که دستمزد، تخصیص کار، ارزیابی عملکرد و غیرفعالسازی حساب کاربری را تعیین میکنند. کنوانسیون همچنین بر تأمین اجتماعی، حفاظت از دادههای شخصی، حق اعتراض به تصمیمات خودکار، منع تبعیض، ایمنی شغلی و آزادی تشکلیابی تأکید دارد.
مسئله اصلی که این کنوانسیون به آن میپردازد، این است که بسیاری از شرکتهای دیجیتال کارگران خود را «خویشفرما» یا «پیمانکار مستقل» طبقهبندی میکنند، در حالی که در عمل کنترل اساسی کار را از طریق سامانههای خودکار در دست دارند، وضعیتی که کارگران را از حمایتهای قانونی محروم و ریسک اشتغال را به دوش خودشان منتقل میکند. کنوانسیون از دولتها میخواهد وضعیت شغلی کارگران پلتفرمی را بر مبنای نحوه واقعی انجام کار تعیین کنند، نه صرفاً عنوان قرارداد. این سند دامنه گستردهای دارد و هم کارگران حضوری مثل رانندگان تاکسی اینترنتی و پیکهای تحویل کالا، و هم کارگران آنلاین مثل برچسبگذاران داده و ناظران محتوا را در بر میگیرد.
